Alle begin is moeilijk...

... maar winnend pokeren is het moeilijkst! Ik weet het nog goed, die eerste maanden dat ik op PokerInfo rondkeek. Ik las alles uit de No Limit-sectie, waar pokergoden die maar liefst 50NL of zelfs 100NL speelden hun wijsheden over het onbenullige volk uitstortten. Ik als klungel kon me alleen met open mond verbazen over alle 'ingewikkelde' pokertermen die door een gemiddelde post vlogen: EV+, pot-odds, LP, crapshoot, donkament en nog veel meer van dat soort vakjargon. Ik snapte er geen drol van, maar vond het reuze-interessant. Dat kon ik toch ook wel? Met m'n VWO en plannen voor universiteit zou ik toch ook de hersens hebben om enorme hoeveelheden Washington's binnen te slepen?

13-3-2006 16:52:00: het exacte tijdstip dat ik mezelf aanmeldde als lid van een bevoorrechte groep pokerspelers. Ik trad toe tot een enorm gezellige (PI-)community onder de naam Gelmpie (inmiddels $ikke$), waar heel veel te leren was voor een pokern00bje als ik. Ik begon zelf te reageren, werd genadeloos verbeterd en hield me weer een tijdje stil. Ik vloog als een dolle achter het gratis geld aan, maakte er binnen no-time heel veel gratis geld van, maar maakte des te sneller alles weer op. Vervolgens op MrBookmaker (nu Unibet) elke avond de $1000 spelen om 19.00 uur. Met een beetje geluk met m'n schoolrooster kon ik ook de $500 spelen om 14.00 uur. In die toernooien verbaasde ik me altijd over hoe slecht iedereen was, en kon ik dolgelukkig worden van een toernooiwinst van $5. Daarna uiteraard van die $5 weer heel veel maken en het binnen de kortste keren weer kwijtraken. Bankrollmanagement? Hou toch op man, ik kan de $10NL toch makkelijk aan?!

Er kwam actie na actie, $75 hier en $35 daar, 200% bonus zus en een rakeback van heb-ik-jou-daar zo. Maar nooit, nooit lukte het me om m'n bankroll rustig uit te bouwen naar bijvoorbeeld meer dan $1000. Ja, tuurlijk maakte ook ik soms wel eens een grote cash. Tuurlijk won ik wel eens big en ik heb zelfs enkele keren uitgecasht zodat ik in elk geval weer quite stond qua gestort geld. Maar na verloop van tijd eindigde de bankroll altijd weer op driemaal 0. En dat terwijl ik het bankrollmanagement inmiddels wel had uitgevonden. 10 a 15 buy-ins had je nodig per limiet, en als je een stapje omhoog wilde eerst even wat speelruimte kweken. Voor SNG's, die ik tegenwoordig het liefste speel, had je ongeveer 20 buy-ins nodig. En toch, toch stonden na een tijdje altijd weer die drie hatelijke nullen bij de Cashier.

Hoe is dat toch mogelijk? Meer dan 2 jaar geklungel op meer dan 10 pokerrooms, 300 posts op PokerInfo, een whopping 3.168 bezoeken, maar nooit kunnen 'doorbreken'. Het is om moedeloos van te worden. Maar misschien moet ik beseffen: ik kan het niet. Ja oké, voordat die cashier leeg is, zijn er altijd flink wat bad-beats aan vooraf gegaan. Ik kan ze inmiddels wel dromen, de AA die gekraakt wordt door 6,7, of de fantastische coinflips met JJ tegen KQ. En altijd (zo voelt het op dat moment) maar weer die coinflips verliezen... 'Hoe bizar is dát!?'

Misschien is het beter om het voor gezien te houden. Poker is een fantastisch spel, maar ik ben er blijkbaar niet voor in de wieg gelegd. De oorzaak zou ik echt niet weten, maar winstgevend spelen lukt blijkbaar simpelweg niet. En dat terwijl ik deze blog begon met de gedachte om ooit 'filthy rich' te zijn door dit prachtige spel, maar vooral omdat ik het spelletje zo leuk vond (en vind). Ik hou het voortaan wel gewoon bij m'n eigen homegame en misschien snoep ik soms een toernooitje mee in het Holland Casino. Maar het online poker moet ik maar van me af zetten.

Tenzij... tenzij er iemand zo gek is om mij te willen helpen. Iemand die bovenstaand verhaal herkent en me op het juiste pad zet. Iemand die me helpt de kinderziektes (of misschien kan ik ze inmiddels beter gewoon ziektes noemen?) uit m'n spel te krijgen en me naar een respectabel niveau wil tillen. Iemand die vertrouwen in me heeft, me stimuleert en (in mijn ogen) een absolute held wil worden! Ik kan het niet alleen... Helaas!